Blogs

Έχει τύχει να σταθείς για μια στιγμή και να αναρωτηθείς... «Πώς, ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους, κατέληξα να μοιράζομαι τη ζωή μου με αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο;» Συνήθως δίνουμε στον εαυτό μας απαντήσεις ρομαντικές... «ήταν η στιγμή», «ένιωσα ότι τον ξέρω από παλιά», ή πρακτικές... «συνεννοούμασταν», «είχαμε κοινούς στόχους». Είναι αληθινές απαντήσεις, αλλά είναι μόνο η μισή ιστορία. Η ψυχαναλυτική σκέψη για το ζευγάρι λέει κάτι πιο τολμηρό και πιο ενδιαφέρον: Δεν διαλέγουμ

Όλο και πιο συχνά, στο γραφείο μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Άνθρωποι γύρω στα τριάντα ή τα σαράντα, με δουλειά, με φίλους, με μια ζωή που από έξω μοιάζει «πλήρης», αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να φτιάξουν τη σχέση που θα ήθελαν. Γιατί τελειώνει κάτι ξανά και ξανά στους πρώτους έξι μήνες; Γιατί κάποιες γνωριμίες σβήνουν πριν καλά καλά αρχίσουν να γράφονται; Γιατί η ιδέα ενός παιδιού φαίνεται μακρινή, όχι επειδή δεν τη θέλουν, αλλά επειδή λείπει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπ

Η αθόρυβη κρίση του ζευγαριού τους πρώτους μήνες μετά το πρώτο παιδί. "Τον κοιτάζω το βράδυ ενώ βάζει το μωρό για ύπνο. Τον αγαπάω πιο πολύ από ποτέ.... αλλά δεν ξέρω πια πώς να τον προσεγγίσω." Αυτή η φράση, ή κάποια παραλλαγή της, έχει ειπωθεί πολλές φορές από πολλά διαφορετικά ζευγάρια, λίγο πολύ τους ίδιους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Είναι μια από τις πιο ειλικρινείς, πιο παρεξηγημένες και πιο συχνά αποσιωπημένες αλήθειες αυτής της περιόδου. Γι

Στην κοινή αντίληψη, μια «καλή» σχέση είναι μια σχέση γαλήνια. Συχνά καμαρώνουμε για τα ζευγάρια που «δεν ανταλλάσσουν κακή κουβέντα», θεωρώντας την έλλειψη έντασης ως το απόλυτο τεκμήριο αγάπης. Ως θεραπευτές ζεύγους, όμως, η εμπειρία μάς διδάσκει κάτι παράδοξο: η απόλυτη ησυχία είναι συχνά πιο ανησυχητική από έναν θορυβώδη καυγά. Κι αυτό γιατί το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος ή ο θυμός, αλλά η παγωμένη αδιαφορία. Ας φανταστούμε ένα ζευγάρι, τον Νίκο και τη Μαρία. Γ

Το τέλος ενός γάμου, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, δεν αποτελεί μόνο ένα νομικό γεγονός, αλλά ένα βαθύ ψυχικό ρήγμα που αναδιαμορφώνει τον εσωτερικό κόσμο όλων των μελών της οικογένειας. Ως θεραπευτές, βλέπουμε συχνά ότι η απόφαση για μια νέα σχέση μετά το διαζύγιο δεν είναι μια απλή αναζήτηση συντροφικότητας, αλλά μια σύνθετη εσωτερική διαπραγμάτευση. Είναι μια στιγμή όπου η ελπίδα για μια νέα αρχή συγκρούεται με το φόβο της επανάληψης και, κυρίως, με την αγωνία για το πώς α

Η σχέση μητέρας και κόρης είναι ίσως ο πιο σύνθετος και πολυεπίπεδος ψυχικός δεσμός που καλούμαστε να αναλύσουμε στο θεραπευτικό πλαίσιο. Είναι ένας δεσμός που ξεκινά πριν από τη γέννηση, μέσα από τις προσδοκίες και τις ασυνείδητες προβολές της μητέρας, και εξελίσσεται σε έναν διαρκή καθρεφτισμό. Στην ιδανική του μορφή, αυτός ο καθρέφτης βοηθά την κόρη να αναγνωρίσει τον εαυτό της, να νιώσει πολύτιμη και, τελικά, να αυτονομηθεί. Τι συμβαίνει όμως όταν ο καθρέφτης αυτός είναι

Μια φράση που αντηχεί σχεδόν καθημερινά μέσα στους τοίχους του θεραπευτικού γραφείου, αλλά και στις δικές μας μοναχικές στιγμές αναστοχασμού. « Τι θα γινόταν αν... » . Αυτές οι τέσσερις λέξεις αποτελούν ίσως το πιο κοινό ανθρώπινο ψίθυρο, μια γέφυρα ανάμεσα στην πραγματικότητα που ζούμε και στις αναρίθμητες εκδοχές της ζωής που αφήσαμε πίσω μας. Όλοι μας έχουμε σταθεί σε κάποιο σταυροδρόμι, κοιτάζοντας το δρόμο που δεν πήραμε, αναρωτώμενοι για το πώς θα είχε διαμορφωθεί το πα

Πολλοί άνθρωποι, ξεκινώντας το ταξίδι της αυτογνωσίας, θεωρούν την ατομική ψυχοθεραπεία ως τη «χρυσή προδιαγραφή» και την ομαδική ως μια συμπληρωματική ή δευτερεύουσα επιλογή. Ωστόσο, η Ομαδική Ανάλυση (Group Analysis), βασισμένη στις θεωρίες του S.H. Foulkes, έρχεται να ανατρέψει αυτή την πεποίθηση. Δεν πρόκειται για μια «οικονομική λύση», αλλά για μια βαθιά, σύνθετη και πολυεπίπεδη θεραπευτική προσέγγιση που αγγίζει πτυχές του ψυχισμού τις οποίες η δυαδική σχέση (θεραπευτής

Η απόφαση να ξεκινήσει ένα ζευγάρι υποβοηθούμενες τεχνικές αναπαραγωγής δεν είναι αμιγώς ιατρική. Ακολουθείται από μια ψυχική και...